Mijn gouden glitter tangoschoenen

In de zomer van 2014 kwam ik eind juli terug van mijn vakantie in Barcelona. Een heerlijke vakantie, waarin ik genoten heb van de stad, van de Argentijnse tango en ook nog aanwezig mocht zijn op een bruiloft van lieve vrienden. Vervolgens ging ik weer aan het werk, zoals altijd……maar dit keer voelde het anders. Ik kon de hele dag op mijn werk alleen nog maar denken ‘ik wil niemand helpen!’. En ik kan je vertellen dat dat best een lastige gedachte is als je hulpverlener en therapeut bent.

Ik trok het niet meer

Eenmaal thuis heb ik mij ziek gemeld. Voor het eerst in mijn carrière heb ik mij ziek gemeld omdat ik het niet meer trok. Jaren van de hulpverlener zijn binnen het gezin eisten zijn tol naast mijn werk……ik wilde geen hulpverlener meer zijn.

En dit was heel ingewikkeld, want ik ben psychomotorisch therapeut en dat is het mooiste vak dat bestaat. Hoe kan het dan dat ik dit niet meer wilde. De eerste anderhalve week heb ik eigenlijk alleen maar geslapen. Bizar na zo’n heerlijke vakantie waar ik toch echt uitgerust was. Blijkbaar was mijn batterij werkelijk leeg en was dit de eerste keer dat ik daar ook echt aan toegegeven heb.

Na anderhalve week ben ik weer halve dagen gaan werken. Ik werkte de ochtenden en daar zat ik dan…. in de middag…. thuis op de bank. Ik ben opgegroeid met ‘als je geen koorts hebt, dan ga je gewoon naar school (of je werk)’. Ik zat in de ziektewet, maar ik had geen koorts. Dus wat moet je dan? In bed gaan liggen, kippensoep eten en goed uitzieken was niet wat ik nodig had. Goed voor mezelf zorgen, zodat ik me weer happy ging voelen, dat was wat ik nodig had. Dus ik sprak met mezelf af dat ik ’s middags dingen mocht doen waar ik blij van werd.

Een treinreis naar Tilburg….

Zodoende stapte ik op een middag na mijn werk in de trein naar Tilburg, een treinrit van anderhalf uur. En de eindbestemming was een schoenenwinkel. Niet zomaar een schoenenwinkel….een snoepwinkel met heel veel tangoschoenen in alle kleuren en maten. In mijn vrije tijd geniet ik van de Argentijnse tango en ik word heel blij van nieuwe tangoschoenen. De enige voorwaarde die ik mezelf had opgelegd was dat ik geen zwarte tangoschoenen wilde kopen, die had ik namelijk al. En na twee uur van schoenen passen en uitproberen liep ik eind van de middag de winkel uit met mijn nieuwe gouden glitter tangoschoenen. En een adres van een leuk restaurant waar ik mezelf getrakteerd heb op een heerlijke maaltijd en een goed glas rode wijn. Na dit diner ben ik weer in de trein naar huis gestapt en eenmaal thuis lekker mijn bed in gedoken om de volgende dag weer naar mijn werk te gaan. En in de daarop volgende anderhalve maand met veel plezier weer op te bouwen naar fulltime werk.

Tot op heden heb ik deze gouden glitter tangoschoenen en dans ik er nog steeds graag op. En deze gouden glitter tangoschoenen staan voor mij ook nog steeds symbool voor het ultieme moment van zelfzorg. Dit deel ik vaak met mijn coachees en cliënten. Als coach, therapeut of hulpverlener zijn we vaak heel goed in zorgen voor de ander, maar willen we onszelf nog weleens voorbij rennen. Zelf zorg is zo belangrijk. En niet alleen voor ons coaches en therapeuten. Willen we dit niet ook allemaal meegeven aan onze coachees en cliënten. Dat ze goed voor zichzelf moeten zorgen, dat ze dingen mogen doen waar ze blij van worden.

Wat is jouw gouden glitter tangoschoenen moment?

Een vraag die ik vaak stel is “wat zijn jouw gouden glitter tangoschoenen?” of “wat is jouw gouden glitter tangoschoenen moment?”. Meestal zijn de mensen verrast door deze vraag, maar ik krijg vervolgens wel de mooiste antwoorden. Verhalen over stille verlangens, kleine genietmomentjes, en de mooiste wensen en dromen. Alleen al door deze hardop uit te spreken ontstaat er vaak al een gouden glitter tangoschoenen moment en zijn mijn coachees weer een stapje verder in hun proces.

Ik ben erg nieuwsgierig naar wat jouw antwoord zou zijn op bovenstaande vraag. Laat het weten in een reactie op deze blog.